ODIK D1 kampioen!

Soms heb je als trainers van de D1 zo'n dag..

Zo'n dag dat het voltallige team (zonder ouders!!) op kraamvisite komt, voorafgaand aan de kampioenswedstrijd.
Zo'n dag dat je daarna in colonne naar het ODIK veld fietst (natuurlijk luid bellend).
Zo'n dag dat je aankomt en Jan Evers het veld al heeft uitgelegd en je dreigt hem te gaan zoenen als dank.

Zo'n dag dat je weet dat je kampioen kunt worden.
Zo'n dag dat het hele team rood haar krijgt, een leuk eigen initiatief van Isa.
Zo'n dag waarbij je weet dat het hele team toch wat meer gespannen is dan normaal.
Zo'n dag dat het team volwassener blijkt dan je kon denken.
Zo'n dag dag dat het tijdens de voorbespreking stil is en men de knop omzet en vervolgens geconcentreerd aan een warming up begint.

Zo'n dag waarbij je weet dat de tegenstander geen hoogvlieger is.
Zo'n dag dat je binnen 5 minuten op een comfortabele 2-0 voorsprong komt met prima aanvallen.
Zo'n dag dat de zijlijn vol staat met publiek om deze toppers te mogen aanschouwen.
Zo'n dag waar de beginbal telkens net niet lukt, maar duidelijk blijkt dat we deze snappen.
Zo'n dag dat de tegenstander niks heeft in te brengen en de voorsprong rustig uitbreidt.
Zo'n dag waarop Jesse zijn rentree maakt na een sleutelbeenbreuk (en vervolgens laat zien het niet te zijn verleerd!!).
Zo'n dag waarop het juichen na het behalen van de titel enthousiasme uitstraalt.
Zo'n dag waarop je er haarfijn aan wordt herinnerd dat we als trainers hadden beloofd op patat te trakteren als we kampioen zouden worden (en terecht!).
Zo'n dag dat de ouders het veld opruimen (de kinderen moesten immers aan de taart).
Zo'n dag dat je ziet dat er een prima teamgeest is.

Zo'n dag is het enige dat wij als trainers doen: genieten!  

Zo'n dag was het op 10 oktober!

Rick en Edwin

U heeft onvoldoende rechten om een reactie te plaatsen