ODIK handhaaft zich in bizarre apotheose

Op zaterdag 14 maart moesten Excelsior (voorlaatste in de Overgangsklasse C) en ODIK (voorlaatste in de Overgangsklasse D) in de OVVO-hal onderling uitmaken wie komend seizoen opnieuw op dit hoge niveau mag uitkomen. Het werd een wedstrijd om nooit te vergeten!  

Vooraf was bij de bookmakers van het rood-witte kamp hun eigen kluppie licht in het voordeel. Waarom werd niet helemaal duidelijk, het was vooral een onderbuikgevoel; "dit moeten we kunnen redden!".
Maar toen de wedstrijd in de stampvolle Maarssense sporthal eenmaal was begonnen, kantelden de perspectieven al snel.

ODIK leek bevangen door de spanning en miste de scherpte en de overtuiging die nodig was voor een goed resultaat.
Interim-coach Hugo van Woudenberg zag zijn ploeg wegzakken en verbeten achter de feiten aanlopen, terwijl Excelsior met zijn boomlange heren en ijzersterke dames de toon zette.

De Delftenaren kwamen al snel op voorsprong en noteerden tussenstanden van 3-2, 7-5, 10-6 een een ruststand van 16-13.

ODIK ging daardoor tussen hoop en vrees de 2e helft in, waarbij Floor werd ingebracht voor Daniëlle.
Alhoewel de achterstand tot maximaal 5 doelpunten opliep, bleef de rood-witte formatie onder leiding van de immer bloedfanantieke en ook nu weer prima presterende aanvoerdster Willianne Davelaar nog steeds als een terriër in het spoor van Excelsior.
Vastbijten en niet meer loslaten was het devies. 

En dat lukte, mede door de overweldigende en niet aflatende steun van het rood-witte legioen op de volgepakte tribune. Palm & Co gaven de moed niet op en produceerden een volume waar het dak van de OVVO-hal amper tegen bestand was.

Maar dit alles leek toch niet het gewenste resultaat op te leveren.
De tussenstanden van 19-17, 23-21 en 24-22 waren niet onoverkomelijk, maar de tijd tikte onverbiddelijk weg.

Om meer aanvalskracht te kunnen ontwikkelen werd rebounder Benjamin Vos gewisseld voor de geroutineerde schutter Marcel Hertgers.
Een opmerkelijke maar verstandige ingreep van coach Hugo, want hoe getalenteerd de heren van ODIK 2 ook zijn, deze "jonge honden" hebben nog niet de rust en routine die is vereist in de crusiale apotheose van een alles-of-niets wedstrijd als deze.

Met nog slechts 2 minuten op de klok haakte ODIK weer aan met 26-25.
En toen gebeurde hetgeen in de voorafgaande 58 minuten voor onmogelijk werd gehouden.

Gilbert Punt bleef ijzig kalm bij een toegewezen strafworp en noteerde de gelijkmaker.
Gek werden we met z'n allen!
Vader Nico Knibbe zal letterlijk op het puntje van zijn stoel, TOF brak de sporthal zowat af en de ODIK-fotograaf stond zo hevig te shaken dat hij scherpe foto's wel kon vergeten.

Nog maar 48 seconden... Een aanval van Excelsior wortd onderschept door de ODIK verdediging, de aanval wordt in stelling gebracht, de scheidsrechter ziet een overtreding bij een doelpoging en kent opnieuw een strafworp toe.
Het is topper Luuk van de Kuilen die zijn verantwoordelijkheid pakt en plaats neemt op de stip.
Raak, 26-27!

De resterende secondes worden uitgespeeld en de scheidsrechter blaast voor de laatste, verlossende keer op de fluit.
De OVVO-hal ontploft met zoveel geweld, dat elders in het land een uitslag van 8.4 op de Schaal van Richter wordt genoteerd.
Geschreeuw, gehuil, gejuich, spelers vallen elkaar in de armen en Hugo wordt op de schouders van opper-TOF'fers Remco en Stefan gehesen.

Het is gelukt, ODIK speelt komend seizoen opnieuw in de Overgangsklasse!
Wat een ongekende ontknoping van een bizarre zenuwslopende wedstrijd.
Eentje waarvan je jaren later nog zegt: Ik was er bij!
En o,o wat zuur voor Excelsior, dat in het zicht van de haven zo pijnlijk en eigenlijk onverdiend strandde en met lege handen de terugreis naar Delft moesten aanvaarden.
Maar ja, als rechtgeaarde ODIK'ker zeg je dan "boeie, een wedstrijd duurt nou eenmaal geen 59 maar 60 minuten!
Of, zoals het van de tribune schalde: "Wij hebben Luuk en jullie niet!!"

Foto's van deze onvergetelijke wedstrijd zijn hier te bekijken.

U heeft onvoldoende rechten om een reactie te plaatsen